ඇතුවත් බෑ නැතුවත් බෑ..ලු

ළඟ නැහැයි කියලා දැන ගත්තම කවුරුත් ලඟ නෑ..

තියෙනවායි කියලා දැන ගත් විට

ඇස් දෙකට මුණ නොගැසුන ඈයෝ පවා නෑයෝ වෙයි..

ඒ ඉතින් ආදරේකට නොව කියලා හැඟෙන්නේ වැරදුන පසුවයි.

මට නැති විට දෙන්න කිසිවෙක් නැත.

උන්ට නැති උන විට මගේ හිත උනු වෙයි.

ඉතින් මම උන්ට දෙයි..

ඒ ඉතිං වෙන මොනවාත් නෙමේ 

ඇතුවත් බැරි නැතුවත් බැරි සල්ලි...

සුරළොව නුඹට හිමිවු වගයි..

හැරයන්න දුකයි
හැර යා යුතුයි
කාලය කෙටියි
නුඹ මට දුරයි...

එක්කල මතක ගොඩායි
සිහිවී කදුළු සලයි
යලි එන්න බැරි බව දනියි
හිත නුඹවම පතයි..

සිහිනෙට නුඹ වඩියි
ඒ සිහිනේ හරි හැඩයි
මා තනි කර නුඹ ඇදෙයි
මා අතරමං වී හඩයි..


ඈත ලොවකට නුඹ ඇදෙයි
නොපෙනෙන සේ මට අත වනයි
ආයේ එන්න බැරි බව මම දනියි
සුරළොව නුඹට හිමිවු වගයි..

සිත්තරාවි ටික කලකට ඔයාලගෙන් ඈත් වෙනවා. ඒ වෙන හේතුවක් නිසා නම් මේ අළුත් ලැබුන රැකියාව නිසා. සමහර විට මාසයක් දෙකක් යනකම් නම් එන්න බැරි වෙයි. මොන දේ කරන්නත් මේ ආගන්තුක රටේ රැකියාවක් කරන් ඉන්න ඕනනේ. ඉදලා හිටලාවත් එන්න ලැබුනොත් එන්නම් ඔයාලගේ බ්ලොග් එක පැත්තේ. එහෙම නාවයි කියලා තරහා නම් වෙන්න එපා. එහෙනම් යාළුවනේ සමුගන්නම් නැවත හමුවන පැතුමින්. ඔයාලා ඔක්කෝටම ජය වේවා.. !!!  sorry my dear loving friend I have to stop writing for a limited time because of my new job. Ah...!!! forgot to tell you Siththaravi got a new job. :).... So hope to see you all as soon as possible. If I got a time I will write some thing for you as before, and I will visit your sites also.. :) So till then good bye my dear friends.. smile ... :D

අවුල් වෙලා හොදටම දැන් නම්....

කියාගන්න බැරි තරමට හිත අද ගොඩාක් තෝන්තු වෙලා.. මටම තේරෙන්නෙ නෑ ඒ ඇයි කියලා..දින සති මාස ගනන්  ඔහේ ගෙවිලා යනවා ඒත්... තාමත් උන් තැනමද මේ ඉන්නේ කියලා හිතෙනවා... වෙලාවකට මහ අරුම පුදුම දේවල් හිතෙනවා..ඒත් ඒ හිතෙන්නෙත් කවදාවත් කරන්න බැරි දේවල්.. ජිවිතේ ආපස්සට යන්න තියෙනවා නම්, ඒ ගිහින් වැරදුන ගොඩාක් තැන් හදාගන්න තියෙනවා නම්.. ඒ පටන් ගන්න ජිවිතේ අඩු පාඩුවක් නැතිව.. නිවැරැදිව ගලපගන්න තියෙනවා නම් කියලා හිතෙනවා.. ඒත් .. මනුස්ස ජිවීතේ ඒක කවදාවත් කරන්න බැහැ.. කොහේ හෝ වරදිනවා.. ඒ වරදිනකම් හැමෝම බලන් ඉන්නේ.. ඒත් ඇයි ඒ...? ජිවිතේ නීරස කරගන්නේ අපිමද..? එහෙමත් නැති නම් සමාජීය බලපෑම්ද අපේ ජිවීත නීරස කරන්නේ..? ආදරය.. පවුල්.. බැදීම්.. මේ හැමදේම ජිවිත වල සමබර වෙන්නම ඕනා.. ඒ දේවල් වලට තමා ජිවිතේට අරුතක් එක් කරන්නත්.. ඒ ජිවීතේ කාලකණ්නි කරන්නත්  පුලුවන්... අම්මා කෙනෙක්ගේ තත්තා කෙනෙක්ගේ අතේ එල්ලිලා ඇවිදින්න දරුවෙක් කොච්චර ආස කරනවද..? ඒ වගේම සෙනෙහසක් ඒ දරුවට දෙන්න ඒ දෙමාපියන් කොච්චර හීන මවනවද..?නමුත්  එවැනි සෙනෙහසක් ලබන්න බැරි දරුවොද, දෙමාපියොද අවාසනාවන්ත...?(ඒ කියන්නේ මමත් අවාසනාවන්තද..)අනේ මංදා මොනවා ලිව්වද කියලා.. හිත අද නිදහස් නෑ.. හිතට ආව දේ ලිව්වා.. ඒත් ජිවිතේ ගැන මීට වඩා හිතුවා නම් කියාලා දැන් නම් හිතෙනවා....:( කිසිම දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ.. ආපසු හැරෙන්නත් බෑ.. දුර යන්න තරම් පණකුත් නැති ජිවිතයක් උනේ ඇයි මේ ජිවීතේ..

අහිමි ඔබට....

සමනල තටුවක පා වෙලා ගව් ගනනක් දුරින් ඉන්න මට 

ඔබ ලගට ඇවිත් ටික මොහොතකට හරි

 ඔය හදේ ලැගුම් ගන්න තියෙනවා නම් කියලා හිතෙනවා..

 එහෙම ලං උන මොහොතක 

මගේ මුලු හදම ඔබේ උනුහුමින් ඔබේ සුසුමින්වත් පුරවාගෙන 

යලි වෙන් උවත් කමක් නෑ කියලා හිතෙනවා

 ඒත් එහෙම වෙන් වු විටත්

 තව එක මොහොතක් ඔය රත්තරං පපුවට ලං වෙලා 

මේ අසරන හිත වැලහින්නියක් ලෙස හඩන තරම්

 ඔය පපුවට දැනෙන්න ඉඩ අරින්න තියෙනවා නම්  කියලා හිතෙනවා..

 අනේ ඉතින් 

මේ හැම හීනයක්ම කවදා මම ඉටු කරගන්නද කියලා හිතෙද්දි .. 

මට මං ගැනම දුක හිතෙන වාර ගනන් අනන්තයි රත්තරනේ...